http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: houseofholy Şimdi ben diyorum ki müsait olduğum ilk zamanda kendimle anlamsız bir muhabbete girsem ve yerden yere vursam beni.. bir beni vursam yere bir de kendimi.. Yazasım var nice zamandır ama yalın olsun anlatacaklarım öyle ki herkesler anlasın bir çırpıda dillendirdiklerimi.. Sade yaşıyoruz aslında köy evindeki kırık kulplu fincanda içilen orta şekerli kahve misali.. Devasa boyutlu kupalarda içilen mide bozan bol kremalı üçü birarada kahvelere benziyoruz yaşananları dillendirmeye geldimi.. Dinle ben, ne diyorum sana yıllardır, söyle.. olur olmaz her söylenene üzme artık kendini.. Şimdi ben diyorum ki şöyle müsait bir anda ılık bir ananın kucağına atıversem kendimi…. Gözlerime bakınca aklımı başına getiren bir babadan okkalı bir tokat yemeli.. Minderleri yanyana koyup üstü açık bir ev inşa etmeli; oyuncak bebekleri yeni evime davet edip kırık su bardaklarıyla çay ikram etmeli.. Müsait olduğum ilk zamanda karşıma çıkan bir kedinin kuyruğuna basıp kaçışını izlemeli, gerekirse peşinden koşup, yakalayıp özür dilemeli… Dinle ben, ne diyorum sana aylardır, söyle.. yuvaya hasret duyduğunda çekinmeden söylemeli… Şimdi ben diyorum ki tüm saatleri atsam bir kenara ama zarar vermeden, kırmadan atıversem hepsini.. sonra müsait olduğum bir zamanda akreple yelkovanın yerini değiştirmeli ve patrona uyuyakaldığımı söylemeli.. Patronun öfkesini gördüğüm anda “sen beni kovamazsın, ben istifa ediyorum” deyip istediğimde artiz olabildiğimi göstermeli… Işe gitme telaşı yaşamadan soluğu bir lunaparkta alıp gönlünce eğlenmeli.. ertesi gün patrona gidip “ben bir eşeklik ettim” dedikten sonra patronu yanaklarından öpmeli.. Dinle ben, ne diyorum sana günlerdir, söyle… zamanın nasıl dönek olduğu hep bilinmeli.. Şimdi ben diyorum ki müsait bir zamanda, öyle sıradan bir akşamüstü bir mezarlığın önünden gözlerimi kapayıp geçmeli…. Bildiğim tüm duaları okumaya çalışırken arapça bilmediğimi hatırlayıp korkudan altıma etmeli… Tanımadığım bir evin önünde durup, zile basıp, “kim o” diyen kadına, “bir dost” deyip kaçıvermeli… Müsait olduğum bir zamanda kendimi karşıma alıp, kendimden hesap sorabilmeli.. Dinle ben ne diyorum sana saatlerdir, söyle.. içinden geçenleri anlaşılma kaygısı gütmeden bir çırpıda yazıya dökmeli.. Şimdi ben diyorum ki hayat, müsait anlardan ibaret olabilmeli… Sun, 24 Aug 2008 20:13:30 GMT 1935082-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1935082 Çökerken imparatorluğun ihtişamı bir kadının öfkesinden, deliliğin haznesidir dolu olan inançla, öfkenin dostudur inanç, yarenidir.. sırlar verilirken duvar deliklerinden, kulaktan dudağa sızıverir meraklar.. kara büyüdür yapılan, nefesi kesilir, sıkışır yüreği.. duvar delikleri saklar bu kez sırları.. mühürlenir dudaklar, tutulur diller.. öylesine güvenilmezdir ki her dostlukta para sayıklar akıllar… sevgililer öldürülür, bedenler kıymetsizleşir.. ölüm kendi gelirse sevilendir, yeğdir.. başka kollarda gözü açık kopmaktır kaderi çoğunun, diz boyu sefillik bile unutturamaz.. çok çabuk yayılır sırlar burda, masalmış gibi anlatılır.. öfke günceleri yazarmış bir adam, her gün bir satır daha öfkelendiklerine.. gün gelmiş defter dolmuş, öfkelenecek yer kalmamış.., okumuş adam yazdıklarını ve gülmüş… ne boş şeylere vakit ayırdığına öfkelenmiş bu kez. Kendine ayırmış son sayfayı, kendine öfkesini kusmuş.. Hatırlamaya çalıştıkları anlamsızlaşanlarmış.. Her gün biraz daha uzaklaşmış kökeninden, Savaşından kopmuş, özünden kaçmış.. Imparatorluğu yıkan öfke, Hayata bir ilmik atmış, kesip atmış zamanı.. Gömmüş defteri toprağa akşam karanlığında.. Sabah bir ağaç bitivermiş bahçede, Gölgesi bedeninden büyükmüş.. Gölgesi öfkesinden büyükmüş… Öfkesi ruhundan büyükmüş…. Wed, 20 Aug 2008 16:48:55 GMT 1922135-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1922135 Hiç anlamadığı bir dilden konuşuyordu adam, okuyamıyordu dudaklarını Nora, zaten anlasa da anlatamıyordu.. sadece dudaklarına bakardı insanların ama ondan da önce gözlere. Söylenenler duyulmadığında gözlere bakmak gerek..gözler ele verir mi duyguları? Bazen, ama elbet birkaç ipucu bırakır görebilenlere… Nora gülümsedi..adam bundan cesaret alarak konuşmaya devam etti, gülümseyişinden mutlak bir anlam çıkarmış olmalıydı…..elini kaldırdı Nora, dudaklarına götürdü, işaret parmağını burnunun ucundan yavaşça dudaklarına doğru kaydırdı ve iki dudağının arasında son verdi bu küçük gezintiye. hafifçe salladı parmağını sağa sola.. Adamın yüzündeki şaşkın ifadeyi görünce daha net anlatması gerektiğini anladı. Cebinden bir kağıt çıkarıp “bayım ben sağır ve dilsizim” yazdı.. utanmış bir halde ayağa kalkan adam acıyan bakışlarına hakim olamayarak uzaklaştı..şaşkın suratlardan, acıyan gözlerden nefret ediyordu artık Nora.. kaçıncı mekandı bu terketmek zorunda kaldığı…. Şehrin farklı yerlerinde defalarca banklar seçmişti kendine ama her defasında düşüncesiz biri gelip acıyan bakışlarını üstüne çevirmişti…. Çantasından defterini çıkardı ve aceleci hamlelerle yazmaya başladı.. yazdığı her sayfayı defterden koparıp yere atıyor, sonra bir diğerine yazmaya başlıyordu.. rüzgar yoktu, her sayfa oturduğu bankın önünde birikiyordu.. yerdeki sayfalar çoğaldıkça nora’nın sakinleşmesi gerekti ama olmuyordu.. “ben dilsizim bayım” “ben sağırım bayan” “ben konuşamam bayan” “ben konuşamam bayım, ben duyamam” Kızgındı uzun zamandır, soluksuzdu, utanıyor ve artık şaşırmıyordu..ayağa kalkıp çevresine bakındı..tekmeler savurdu sayfalara..attığı hiçbir tekmenin muhatabı yoktu, nefretini yönelteceği kimse de..gözlerine sahip olmalıydı ve de aklına..çantasını alıp evine doğru yürümeye başladı.. Boştu bank, sayfalar vardı yerde, sayfaların üstünde ise çamurlu ayak izleri..kağıt getirmişti adam sayfalarca kağıt, anlatmak için Nora’ya… onu hep bu bankta gördüğünü.. hapisten çıktığı günden beri Nora’yı bu bankta izlediğini… onu sevdiğini…. kağıtları yere attı adam…. haftalar sonra konuşmak için cesaretini nasıl topladığını, hapiste geçen günlerin ilişkilerine nasıl da ket vurduğunu….. sonra Nora’ya anlatmak istediklerini.. Ertesi gün Nora şehrin başka bir bankına göç etti, kimsenin onu bakışlarıyla bir süre de olsa rahatsız edemeyeceği başka bir banka.. Adam bekledi Norayı ertesi gün, bir sonraki gün ve sonraki birkaç gün.. Nora başka bir bankta oturdu ertesi gün, bir sonraki gün ve daha sonraki birkaç gün… Sat, 19 Jul 2008 17:55:07 GMT 1770450-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1770450 Kurgusu size ait çünkü öykü yok, ilişkinin bir geçmişi de..ortadan başlayıp sonlanmadan bitirildi ya da yarım kaldı..kadınla erkeğin bitmeyen kavgasına dair ya da sadece insana.. Çığlıklarla bezenmiş yine de sıradan olma çabasında bir gece.. nereden geldiği belli olmayan acı çığlıklar.. bir bebeğin ağlayışını ayırt etti kadın yarı çıplak halde bulunduğu yatakta.. yüzünü yastığa gömdü, nefes alışları hırıltıya dönüşmüştü şimdi; belli aralıklarla tekrar eden keskin hırıltılar.. adam ise hala pencereden dışarıyı seyretmekteydi sırtı odaya dönük, kadının dünyasına dönük.. - Gene o sesi mi duydun? - Nasıl anladın? - Sanırım bu kez ben de duydum..herhangi bir ses değil, ortak bir yankı bu.. - Ortak mı? - Neden kadınlar hiç unutmaz? - Neden erkekler hep unutur gibi yapar aslında çok iyi hatırladıklarını? - Belki de acı vermeyi bu denli sevmenizdir sebep.. - Acı çekmeye bu kadar meyilli olmanızdır belki de gerçek.. - Oyun istemedim hiç özellikle de kelimelerle.. Sokakta bir fahişenin belalısıyla kavgasına şahit olur adam.. yine aynı fahişe, yine aynı adam ve bildik bir kavga..gece hala bilindik olma kaygısı taşımakta.. - Karşı oteldeki fahişe.. kavga ediyor her zamanki gibi. Kadın yataktan kalkıp giyinmeye başlar.. - erken değil mi? - ne kadar erken gidersem o kadar iyi değil mi? - yine de fazla erken sanki, her zamankinden..bak fahişeler hala dışarıda.. - seni tanımasam endişelendiğini sanırdım benim için.. - bu kadar acımasız olma.. - erkeklere özgü duygu tavırları kadınlaştıramam asla.. - vazgeçtiğini sanmıştım.. - seni incitmekten mi? asla…buna alışman gerekti..madem yanımdasın.. - yine de her defasında… neyse.. - beni taksiye kadar götürür müsün? - Korkuyor musun? - Sadece bugün sokakta ayrılalım, veda öpüşünü kısa tutalım..ritüelimizi yarım bırakalım..alışkanlığa dönüşmesin yaşadıklarımız.. Adama hiç dokunmadan küçücük ruhsuz bir öpücük kondurur kadın, tam alt dudağına..adam ellerini ceplerine sokar, taksinin ardından kısa bir sure baktıktan sonra bir sigara yakar ve başka bir taksiye durması çin işaret yapar. Hayatta olağanüstü olaylar pek görülmez. Vedalar kısadır ve ilişkiler dramatik şekilde sonlanmaz. Başlar ve biter. Yaşananlar kar kalır yanınızda ve yaşanmayanlar hep aklınızda.. nihayet engels dileğine kavuştu.. engels'e.. Fri, 11 Jul 2008 18:43:00 GMT 1735889-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1735889 Sabaha karşı tam uykuya dalmak üzereyken beynime giren dayanılmaz sancılardan sonra kimliksiz onlarca cümle doğurdum.. ardarda doğdular yine de hiçbiri birbirine benzemiyordu.. hemşire üstlerindeki kanları çabucak temizledi ve hepsini bir anda kucağıma verdi.. Bedeni kıpırdamayan sadece gözlerini hareket ettirebilen bir felçlinin şaşkın bakışlarına sahiptim çünkü hepsi de yaşıyordu ve o kadar canlıydılar ki heyecandan duvara yaslandım.. istemiyorum dedim korkuyla.. gün içinde uğradığım sayısız zihinsel tecavüzün ürünüydü onlar… Yine de anne olmak güzel olmalıydı.. Bilmem, ben hiç anne olmadım.. Sadece yeni doğanlara yol açan bir tünel kazıcısı, elinde levye bir hapishane kaçkınıydım. Bir anda yataktan fırladım, benim olmayan duyguları nüfusuma geçirmemdi istedikleri.. İstemiyorum diye bağırdım hemşireye 3 kez çığlık çığlığa.. İstemiyordum.. Elime geçirdiğim ilk nesneyi kapının camına fırlattım, kırıkların yerde dağılışını izledim.. Nasıl da biçimliydi her bir parça.. Gözüme kestirdiğim en büyük cam parçasını alıp boğazıma dayadım.. Eğer hepsini çarşafa sarıp camdan atmazsa boğazımı keseceğimi söyledim.. Bir an gözlerim yerdeki kan damlalarına takıldı, sonra karnımdan süzülen kanı gördüm.. Karnıma saplanmış parça, hiç acımıyordu ama.. Bunun adı korku olmalıydı; kendinden, doğurganlığından, heyecanından hatta soluğundan.. Garip dedim… Yatakta beni bekleyen yarı kanlı her bir cümleyi görmek istiyordum şimdi; bir hamlede hepsini kucağıma alıp, cinsiyetlerine bakmadan onlara isim vermek; büyüdüklerinde hepsini bir tımarhaneye kapatıp her ayın ilk perşembesinde mor çiçeklerle ziyaretlerine gitmekti tek isteğim artık. Olmadı, mor çiçekler çok pahalıydı ve ben perşembeleri çalışmak zorundaydım. ""gebereotu"" bu mor yazı senin renkli dünyana yazıldı... Sun, 06 Jul 2008 15:41:30 GMT 1712122-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1712122 Taş plak dinlermiş gibiyim, hışırtılar arasında Ayten Alpman söylüyor: “kim bilir kim var yanında?” Sonra yine kendisi cevap veriyor: “o giderse bile ben varım yanında.” Ne var sanki, yalansa yalan.. Söz verdimi bir kere tutmak gerek; zaten sözden başka neyimiz var ki verilecek…Belki bir selam, 3-5 kuruş da borç.. Şimdi ödüyorum borcumu cümlelerle, tutuyorum bak sözümü.. Saatlerin güneşle belirlendiği, zamanın ışığa muhtaç olduğu; yakın sayılabilecek ama her daim uzak kalacak; el değmemiş ama fazlaca dolu insanla; iç içe ama içi hep dışıyla dolu; yüz yüze ama yüzü hep gökyüzüne doğru.. Bugün Simone de Beauvoir’ı gördüm otobüste. Anlatacaklarım vardı ona ama başını kaldırmadı sayfalardan.. Neyse dedim, zaten ben de otobüse hiç binmemiştim… Duvarda çikolata lekesi vardı, kokladım gerçekten de çikolataydı ama ben bugün hiç çikolata yememiştim.. Tanımıyorum seni..Kimin çocuğusun sen, kimin annesi.. Okudukların sadece yankı yapıyor kulağında biliyorum…İstersen devam etme okumaya ama seni temin ederim bunlar anlamsız değil sadece parçalanmış paragraflar… Yeni bir yüzyılın eşiğinde katıldığımız her şiir yarışmasında ikinci olmak kaderimiz…Tüh be yine ucundan kaçırdık.. Kadınlar vardı bir zamanlar, öylesine kırılgan, öylesine ağlamaklı; yarı açık göğüsleri gökyüzüne doğru sarkmış.. Sevgi değil istikrardı aradığımız…Evli kalmaya, inançlı olmaya, iyilik dilenmeye, beklemeye devam etmektir istikrar… Bir öpücüğün veremediği her şeydir istikrar… “Benim kalbim bir kerhaneden daha çok odaya sahip, ricardo”. Hayatımdan uzak durun, dokunmayın, her yerim kırılıyor.. Yaşlı insanlar aşk mektupları yazmaz, evlenmez sadece kırılır… Gençler de mektup yazmaz, ama onlar kırılmaz sadece dokunur.. Koklama sakın, bugün kırılmış bir kadın gibi kokuyorum ve bu koku geçmeyecek uzunca bir süre.. Minnie mouse’a Wed, 02 Jul 2008 20:16:03 GMT 1694650-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1694650 Yan yana yürüyen insanların beden ve hareketlerindeki paralelliğe dikkat ettiniz mi hiç? Birliktelik benzerlik yaratır, yalnızlık ise özgünlük.. Yalnızlığın kıymetini en az benim kadar iyi bilen ""tatar ramize"" ye adanmıştır bu yazı.. Anlaşılmaz bir sancıyla açarsın gözünü güne.. Kıvranırsın olduğun yerde…. Midende değil sinir hücrelerindedir sancı… Tavana bakarsın uzunca bir süre ve tavan yavaşça alçalır üzerine doğru…. Her göz kırpışında biraz daha yakınlaştığını hissedersin ama bir tek bu yakınlaşma korku vermez sana…. Duvarlarda garip şekilli karartılar belirir…Hastasına vereceği sakinleştiricileri belirlemeye çalışan bir psikologun deney hayvanısındır şimdi…. Mürekkep damlaları ve nesli tükenmiş hayvan şekilleriyle kaplı duvarı buruşturup atarsın kağıt misali…. Nerde misin şimdi? Bulunduğun yer tam olarak yalnızlığın dibi.. Tanrının yarı baygın kobayı, hayatın kara lekesisin…. Zamanın seni çiğneyip tükürmesine izin vermeyecek kadar gururlu oluşundur sebep… Sen bir kara deliksin ve kafandaki kraterin çapı tahmin edemeyeceğin kadar büyük.. Kırmızı düz çizgiler var vücudunu 42 eşit parçaya bölen.. Her parçan ayrı bir saat diliminde yaşar….Ekvator çizgisi göbek deliğinden geçer ya da geçtiği varsayılır….alt bedenle üst bedenin arasında mevsim farklıdır…Üstün son yazı yaşarken altın ilk kışta debelenir…bahar hiç uğramaz bu coğrafyaya… İtiverirsin uzanan elleri…Yalnızlığını paylaşacaklarmış, güler geçersin…Ne de olsa ""yalnızlık kutsaldır"" ve her çağda kutsanmalıdır… Eflatun bir kara deliksin sen..İlk kışta turkuaz bir ölümle dirilmeli, her sabah yeniden ölmeli sonra her gece yalınlığı kutsamak adına kaldırmalısın uyuşuk bedenini…. Üzerindeki çiziklere aldırma…Hislerin yolunu bulması için kazılmış vadilerdir onlar… Dedik ya kara bir deliksin sen; çevrendeki hiçbir görüntüyü yutamayacak kadar kendi varlığını yutmakla meşgulsün.. Fri, 27 Jun 2008 15:50:22 GMT 1667937-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1667937 Yazmak için hep bir bahane aradım. Bir şarkı duyup ya da bir kitabın öyküsüne kapılıp, kim bilir belki de bir filmin büyüsünde veyahut da şahit olduğum bir olayın sıradan görünen ilginçliğinde yazma isteği buldum….. Elime kalemi aldığımda zorlanmadım hiç.. Aralıkları doğru seçtiğimde kelime krizlerine girmedim… Ama mutlaka bir şarkıydı beni koparan çevremden.. Çevreyi dinlerken yazamazsın, en fazla izlersin bir süre sonra tıkayıp kulağını dış dünyaya, sende dillendirdiği sese kulak verirsin.. Kafiyeye takıldım, itiraf ediyorum bazen gereğinden çok.. Çarkına yandığım dünyanın dişlerine takılmadan bir halk ozanı edasıyla dökeyim dedim görüp de dikkat etmediklerimizi satırlarıma.. Beceremedim çoğu zaman.. Sıradanlaştım… Tutarsız paragraflar, niyetsiz dizeler yazdım.. Eksiklik vardı ama neydi bulamadım… Bendeki, bana ait eksiği başkası belki görür sandım.. Gözlerimiz sadece şekil hatalarına takıldı..Takıldı gözlerimiz ve hep şekilde kaldı… Şimdi oturmuş bir ağaç dibinde neyi kime anlatıyorum tasası taşımadan konuşuyorum kendi kendimle…. Ağaca tünemiş güvercinin yanı başıma pislemesini umursamadan…En rahat anlarımı bir güvercinin pisliği yüzünden heba edemeyecek kadar çok seviyorum yazmayı… Çünkü her mevsim kabızlığı gidermenin tek yolu bu ve ben ez fazla 3 günde bir kabız olurum.. Mon, 23 Jun 2008 19:56:59 GMT 1647293-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1647293 Bu yazının ortaya çıkmasında katkısından dolayı ""lostmentality"" ye teşekkür ederim.. senin olsun bu yazı sevgili lostmentality.. Kapıyı çekip çıkarken bir kez daha baktı duvarlara, camlara, masanın yanında duran küçük kavanoza, teki kaybolmuş terliğine, rafları dolduran kalın kitaplarına…. En çok da okuyamadığı kitapları ardında bırakmaktan üzüntü duydu…. Döner belki geri kitaplarını özlerse….Mor ojelerini sürmüştü yine, en sevdiğini….Kırmızıyı halının kenarına bırakmıştı…. Giderken en sevdiklerini alırdı yanına. En sevdiği oje, kitap, ayakkabı, elbise, film, çakmak, toka, çorap, kalem ve defter.. En sevdikleri yanında olsun ki bıraktıklarını özlemesin.. Tam kapıyı çekmek üzereyken en çok sevdiği şeyin yanında olmadığını fark etti…İçeri girmekten korktu ki zaten zorlukla çıkabilmişti..ama o olmadan giderse muhakkak almak için yarı yoldan dönecekti…Hadi artık karar ver dedi.. Vakit kaybıydı düşünmeye harcadığı her an… Komşusunun açık penceresinden gelen yemek kokusunu içine çekti….Galiba bu kokuyu özlemeyecekti, özlememişti hiçbir ayrılığında…. Osmanlı motifleriyle süslü duvar halısına takıldı gözü.. Yıllardır bu evde onunla yaşayan..Yatağın duvar tarafında olmayı sevdiği için, kavga etmeyi sevdiği için, sırtını dönüp uyur numarası yapmayı sevdiği için, uyuyor numarası yaparken bu halıyı seyrettiği için, gözünü kapattığında bile en ince ayrıntısına kadar hatırladığı için yokluğunu hissetmediği tek şey bu halı olmuştu.. Ellerinde kahve fincanı olan üç cariye karşılıklı gülmekteydi birbirine.. Çok keyifli bir sohbetin yanında içilen kahve gibi karanlıktı dışarısı..İçeride ise yanan gaz lambası ışığında üç cariye, ağızlarını örten incecik ipek örtülerin arkasından sarayın gizli haberlerini güya fısıldaşarak ama gülümseyerek birbirine aktarıyordu…Cariyelerden biri mor bir örtüyle kapatıyordu ağzını.. En çok onu severdi bu benzerlik yüzünden…. Saatine baktı, gece yarısı olmak üzereydi.. Biraz daha oyalanırsa gitmek için geç kalacaktı..Yatağın üzerinde onu gördü, her gidişinde geri dönmesini sağlayan şeyi..Acele etmeliydi..Hızlı adımlarla içeriye girdi ve yatağın üzerindeki anahtarı aldı.. En sevdiği şeyi..Ardına hiç bakmadan kapıyı çekti.. Her gece sigara almak için bakkala giderken yaşadığı bu duygu yoğunluğunu ne çok sevdiğini bir kez daha fark etti..Ellerini cebine sokup koşar adımlarla 200 metre ötedeki bakkala yöneldi.. Thu, 19 Jun 2008 16:04:09 GMT 1628614-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1628614 Yaralı bir kız çocuğu, Başından.. Kırmızı kanı alnında yer etmiş.. Yanındaki anne mi yoksa baba mı Ayırt edemedim.. Bitlenince keserler ya çocukların saçını, Eğri, büğrü ve özensiz.. Yanlış bir makas hamlesi, Yönünü şaşırmazdı oysa ki.. Kızın saçına bitler gecekondu kurdu diye, Annesi ya da babası almış eline makası.. Dedim ya yönünü şaşırmış, Gözü dönmüş makas uçları.. Bakmayın öyle masum durduğuna, Duruşu ancak değince kanatırmış Makasın gözleri hala kana boyalı, Ağlamaz çocuk, Anladım annesi yanındaki.. Kız titriyor korkudan, Sabit bakışları yere doğru yönelmiş. Donup kalmış annesi, Avuçlarında başı, Makas tutar, yanar parmakları.. Kaçmalı buralardan, Kimsenin anne olmadığı, Çocuk doğurmadığı yerlere.. Kaçmalı paslı makaslar diyarına. Paslı makasların hüküm sürdüğü, Sivri uçların kanatmadığı dünyaya. Küçüğün başına dokundum, Eğilip öptüm alnındaki kanı.. Donuk bakışlı kadının elinden makası aldım. Cinayet aletini, Alıp çantamdan koydum içeri. Mon, 16 Jun 2008 22:42:32 GMT 1616561-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1616561 http://www.gaxxi.com/anarkotopia/anarkotopia/gorsel/dosya/1170448151tezerozlu.jpg tiz bir piyano sesi zayıfça,yorgun bir kadın sahnede. ağır dudak ve dil hareketleri, her an yıkılacakmış gibi, şarkı bitmeden daha, kavga eden bir çift önlerde bir masada, ama şarkıcının gözü açılıp kapanan kapıda. kızgınlıktan yüzüğüyle oynayan bir kadın, haketmemiş yapılanları,öyle diyor gözünde bir seğirtme, masaya yaklaşmaya korkuyor garson, kadını sakinleştirmeye çalışmakta adam, kadın hala sahnede ve hala düşmedi, piyano sesi yavaş adımlarla dolduruyor salonu, bacak bacak üstüne atmış bir ayağını sakince sallıyor kız çocuğu. şarkıcının kızı belli, annesini izliyor hayranlık dolu bakışlarla, hep aynı tonda ilerleyen bir şarkı, ilk defa duyuyorum sanki oysa yabancı değil ama sözleri uçup gitmiş.. kadın ayağa kalktı, çantasını alıp hızla uzaklaştı.. masada yalnız kalan adam şarkıcıya baktı. o ana kadar şarkıyı duymamıştı. çevreye ne kadar yabancı kalıyoruz bazen. bizden ayrı ilerleyen yaşamlara.. gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.. şarkı bitti, alkışa lüzum görmeyenlerdenim.. acımasızlık mı bu, küçük kız alkışlayanlara baktı, o benim annem der gibi, kızın bakışlarını alkışladım ağırdan, daha da yoruldu kadın, bir adamla göz göze geldiler, hafifçe başını eğdi, zorlama bir gülümseme gönderdi adama.. duman burnumu yakmaya başladı, diğer şarkının başlamasını beklemeden, kendimi sokağa attım.. kulağımda hala aynı şarkı çalıyor, tik tak tik tak tik tak piyano sesi değil bu.. cama vuran bir kuşun intihar girişimi.. beni görünce vazgeçti ölmekten.. ölmek en mahrem eylemdir, görülmesin ama bilinsin isteriz.. notlar, ipuçları, mektuplar bırakırız.. tezer i özlüyorum.. yazdıklarını okumaya başlamak dönüm noktasıydı.. her cümlesi işledi beynime, onun intihar takibi, böldü hayatımı ikiye.. ıssız bir gece kulübünün narin şarkıcısıydı o.. okuyucularını başıyla selamlayan, alkışa lüzum görmeyen.. siyah beyaz bir fotoğrafın, en önde ortalarında ayakta duran, asi ve yalnız kadınıydı o... Mon, 09 Jun 2008 08:31:10 GMT 1584838-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1584838 Kız çocukları herkesten daha yakındır aldatılmaya, kandırılmaya; etraf büyük adamlarla doludur ve kızlar küçüktür daha. Ama büyükler, koca koca adamlar, geleceğin kadınları olarak görür onları. Arkadaşıyla oynamaya gider kız çocuğu…. Arkadaşının babası oyunlarına dahil olur hep… Onlar oynarken evde kalır nedense, annesi ise hep dışarıda olur….. Adam, her seferinde kucağına oturtur kızları, salyalar akıtarak öper onları… Öptükçe yüzü değişir, daha bir çirkin olur ifadesi, nefesi kokar…… Kızlar anlamaz neden bütün oyunlarının adamın kucağında sonlandığını……. Kulaklarına ayıp sözcükler fısıldar adam, ayıp olduğunu erkeklerin küfürlerinden bilirler ama neden ayıp olduğuna dair yoktur fikirleri…….. Kızlar bebeklerle oynamak istedikçe, adam ısrar eder birbirlerine dokunmaları için…….. Arkadaşının dümdüz göğsüne dokunur kız; utanır arkadaşı dokundukça, güler……… Adamın iğrenç bakışları üstlerindedir…. Göz göze gelir adamla…… Boşluğa bakar gibi bakar kız…. Boşluktur gördüğü aslında, kapkara çirkin bir boşluk…. Sapsarı dişlerini görür bir ara sırıtan adamın…. Gitmek, kaçmak ister canı ama nasıl söyleyeceğini bilemez….. Hem oyunlarda mızıkçılık yapmak yakışık almaz. Oyun bittiğinde “aramızda kalacak değil mi” der o kocaman adam, iyi anlar çocukların dilinden; şeker alacağını eklemeyi de unutmaz. Eve döndüğünde bebeğini kucağına alır ve sevmeye başlar kız…. Hiç sesini çıkarmadan bir köşede sarı saçlarını tarar bebeğinin usulca……… Tarak darbeleri git gide hızlanmaya başlar…… Kız taradıkça bebeğin saçları dökülür tutam tutam …….. Sarı naylon saçlarla dolar tarak…. Soluk soluğa kalmıştır kız, kalan birkaç tutam saçı da elleriyle koparır…… Solukları yavaşlamaz bir türlü. Oyuncağına zarar verdiğini gören annesi bir tokat atar kıza….. Kendisine sunulanların kıymetini bilmediği için bir daha oyuncak almayacağını söyler…….. Diğer çocuklardan farklı olduğu için cezalandırır onu. Bir damla yaş akmaz gözünden kızın… Bilir ki ağlamaya başlarsa, bütün büyükler de ağlayacaktır ardından. Thu, 29 May 2008 14:32:02 GMT 1532314-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1532314 Iggy Pop der ki bir şarkısında: İnsan düşünür, At düşünür, İnek düşünür, Köpek düşünür, Balık düşünmez. Balık sessizdir. İfadesizdir. Balık düşünmez, Çünkü balık her şeyi bilir. Uzun zamandır “balık” diyorum her yazımda. Balığı ata bindirip gezdiriyorum sokaklarda. Evet ben manyağım çünkü balığı tavada değil suda seviyorum. Belki de en ruhsuz, en az sevilesi hayvanlardan biridir balık. Sahibine gereksiz sevgi gösterilerinde bulunmaz çünkü ve sahipler dokunmak, dokunulmak, sevildiğini görmek ister. Ama diyorum ki sevgi anlaşmak, kaynaşmak değildir, nedensiz de sevilir.. Balıkçının önünde dururum her gördüğümde. Tek tek izlerim bütün balıkları, sebepsiz bir mutluluk hisseder, gülen gözlerle incelerim hepsini.. Tam ben onları izlemeye dalmışken -abla mis gibi istavrit var taze. Vereyim 1 kilo.. diyen ruhsuz balıkçının sesiyle kendime gelirim. -ee şey, ben almayacaktım sadece balıkları izlemeye geldim.. gibi bir cümle kurmanın anlamsız olacağını bildiğimden hızlı adımlarla uzaklaşırım. Bir türlü izin vermezler rahat rahat balıkları izlememe. Romeo nun Juliet i gizlice görmeye çalışması gibi uzaktan bakmaya mecbur ederler beni.. Sözün kısası her ne kadar saçma gelse de pek çoğuna; balığın sessizliği, ifadesizliği, kendi başınalığı bir bilgenin sakinliğini andırır çoğu zaman. Söylediklerime gülecek olanlara şimdiden sevgilerimi iletiyorum.. Balık konuşmaz çünkü her şeyi bilir.. Not: Nadiren de olsa balık yerim.. Sun, 25 May 2008 21:08:39 GMT 1516114-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1516114 Hafifçe yerden yükselirken uçabildiğini gördü. Yıllarca nasıl olup da bunun farkına varamadığını düşündü. Oysa iki ayağını aynı anda kaldırmaktan ibaretmiş uçmak dedikleri. Koşar adım gitmek gibi bir şey bu dedi kendi kendine ama yorulmuyor bedenin. Kollarını iki yana açtı son raddeye kadar; gözleri kapalıydı hala. Yanı başından bir kuş sürüsünün geçtiğini sandı. İnatla koluna dokunuyordu bir nesne. Gökyüzünde olduğuna göre bu ancak yanından geçen bir kuş olabilirdi. Gözlerini açtı. Bir cep telefonuydu koluna dokunan, ekranındaki ışık yanıp sönüyordu hiç durmadan. Ne işi vardı telefonun gökyüzünde ama şaşırmadı. Telefon inatla kolunu çekiştiriyor ışığını yakıp yakıp söndürüyordu. Uzaktan bir ses duyuldu o sırada. Çocukları derse çağıran bir okulun zili gibiydi bu ses ve o kadar ısrarlıydı ki hangi taraftan geldiğini anlamak için başını yeryüzüne çevirdi. Yatağından fırladı aniden. Telefon çalıyordu kim bilir kaç zamandır. Eski bir arkadaş arayan. - efendim - nasılsın - iyi sayılır. Sen nasılsın? - Sana kötü bir haberim var ama üzülme. - ……… - kanser olduğumu öğrendim bugün. - ……… - aileme söylemedim henüz. Aslında kimseye söyleyemedim. Seni aramak istedim. - Ne söyleyeceğimi bilmiyorum. - İşe gitmedim bugün. Sabahtan beri içiyorum. - Ailene söylemen gerek. Tek başına üstesinden gelemezsin bu durumun. - Yeterince üzdüm onları, daha fazla üzüntüye katlanabileceklerini sanmıyorum. - Anlıyorum. - Ben şimdi otobüsteyim. Başka bir hastaneye gidiyorum. Seni tanımak güzeldi. - ……… Görüşürüz mü demeliydi acaba telefonu kapatırken. Daha önce kimse öleceğini söylememişti ona. Nasıl veda edileceğini bilmiyordu. Gökyüzü bir haberciydi bu kez, kötü bir haberci. Sigarasını yaktı. Yüzünü yıkasa belki kendine gelecekti. Yıkamadı. Dışarıya attı kendini. Eskiden de böyle soluk yeşil miydi ağaçlar. Ya gökyüzüne ne demeli. Tadı kaçmış bir mavi. Suratsız mıydı insanlar hep böyle. Yürüdü. Yürüdü. Kendini cenazede düşündü. Daha önce hiç cenazede bulunmamıştı. Cenazede nasıl davranılır bilmiyordu. Ya aniden gülme krizi geçirirse sinir bozukluğundan. En iyisi hiç gitmemek diye düşündü. Bir mağazanın önünde durdu. Yazlık güzel bir elbise gördü. Bunu almalı dedi içinden. Ey hayat hiç adil değilsin. Söyle, işine gelmiyor değil mi sesimi duymak? Wed, 21 May 2008 20:23:30 GMT 1496151-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1496151 Düşkünsen eğer hayata, öylesine muhtaçsın yaşamaya. Her köşe başını tutmuştur inatçı solukların, Dönersin başlarında köşelerin başını tuta tuta. Yaralı bir yüz, çirkin bir kadın olursun. Bir balık geçer yanı başından uysal tavırlarla. Sayılı adımlarla saygısız yollar eskitir, Kim bilir kaç tekerlek altında ezilmiş İrili ufaklı hayvancıklar görürsün. Yollar ezer, eskitir, yollar ezilir. Bazen altta bazen üstte olursun. Bir durak olursun üstünde son yazan Bir çocuk olursun her otobüste ağlayan Bir şoför olursun direksiyonda uyuklayan Bir ambulans olursun kaza yerine varamayan Her bavul toplayışında kırılır bir kanadın, Her kapının ardında kalır bir parça aklın, Bir kadın bebeğini düşürür her yolculuğunda Ve bir adam ölür her gece uykusunda. Düşkünsen eğer hayata, öylesine muhtaçsın yaşamaya, Aldığımız soluk muhtaç olmamalı yaşamaya oysa. Ağzında keskin bir tat bırakmalı yaşamak, Tüm acılığına rağmen, ekşidir yaşam ne de olsa. Sat, 17 May 2008 22:25:37 GMT 1477597-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1477597 İzinsiz bir vazgeçişti onunki, gönlü razı olmadı hiç. Yine de geçti vaz diye diye. Avazları yayıldı ciyak ciyak. Sözsüz, dizsiz, me’siz kelamlar yürüttü kızgın yağlar üstünde. Vıcık vıcık akışkanlardı saran üç bir tarafı. Bazı gizli bazı gizsiz yalanlar uydurdu dili yüzüstü uyuyan bir kadının sırtında. Saç diplerine yerleşmiş örümceklerin oyununa geldi. Ağlarını ederken delik deşik tüm zehirli salgıları yerle bir etti. Kemiği olmaz dilin, kaygan bir ettir sadece varolan. Dişinde kalmış tatsız bir yemek artığıdır tüm dökülen. Önünde kaynar kocaman bir kazan. Ardında su tutmuş buzlar biriktirir. Ellerindeki çizgiler bitince düştü dünya denen dörtgenin bir köşesinden. Suyla karışık havada nefesini verdi, kabullenmedi geri almanın onursuzluğunu. Öfkeli bir gözün parıldayan yanında gördü kendini. Camın büyüsüydü gözlerini çalan. Görmek için parlak camlar taktı bebeklerine. Genzindeki yanık ot kokusu taşıyordu dudaklarından. Biri öpse onu uyuyamazdı onlarca sene. Rapunzel, çek artık kirli saçlarını üstünden. Anlasana artık tırmanmak istemiyor beklediğin. Rastgele edilirken ateşler, ağır ağır soluyan göğsüne bir kurşundu yediği. Saatlerce uğraştı hekimler bıçağı çıkarmak için sol yanından. Oysa bir vurgundu kasıklarındaki ağrının sebebi. Yüksek uçar kaplumbağalar, derinde yüzer solucanlar. İniltisi duyulmaz bir balığın ölüm döşeğinde. Sesi duyulur uzaktan kanlı bir düğünün. Tüm davetliler ölü gelmiş gelinle damadın yanına. Gelinliğini kesip parça parça kefen yapmış orta yaşlı kadın.. Balayına gidecek paraları olmayınca, minderden tatil köyü kurmuş yaşlıca bir çift. O sırada gezegenin uzak bir köşesinde Yas tutmaktaydı küçük bir kadın. Siyahın basitliğinden utandığı için Yeşillere bürümüştü kendini Kaybolan her bir insanoğlu için. İzinsiz bir geçişti onunki gönlü razı olmadı hiç. Tue, 13 May 2008 15:17:43 GMT 1454498-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1454498 Herkes bu kadar mutsuz mu sahiden? Sabah erkenden düşüyorum yollara. Bizim bakkal henüz dizmemiş olur gazeteleri yerlerine. Fırından yeni çıkmış poğaçaların kokusunu duymak için erkendir ama gazetelere sinmiş matbaa kokusunu duyarım çoğunlukla…….. O gün yine beklerken durakta işe gitmek için, otobüs kartının bitip bitmediğine bakmayı akıl edemedim hiç, nedense bitmediğinden emindim.. otobüsün kapısı açıldığında mahcup bir gülümsemeyle: - Kartım bitmiş.. dedim - Gelin, içeride sorarsınız birine.. dedi şoför. Çekinerek bindim otobüse -sevmiyorum kimseden bir şey istemeyi-kısık bir sesle sordum: - Fazla kartı olan var mı? Bir anda herkes bana baktı asık ve uykulu suratla. Sonra aynı hızla tüm başlar geri çevrildi camlara. Tuhaf hepsi de son kartını bu sabah bitirmiş olmalıydı. O an yeryüzünde yalnız kaldım uçsuz bucaksız bir çöl gibiydi o otobüs ve tüm yolcular gökyüzünden bana bakan tanrılar oluverdiler. Tanrıydılar çünkü görüp duymalarına rağmen aksini söylüyordu bakışları. Bir nevi tanrı müdahalesizliğiydi. Türkan Şoray edasıyla kaçmayı düşündüm gözyaşları içinde. “otobüsü durdur kaptan, bu insanlarla aynı otobüste olmak istemiyorum” diye bağırdım ya da bir sonraki durağa geldiğimiz için otobüs durdu, emin değilim.. - Ben iniyorum… dedim şoföre - Dur inme, mutlaka iyi birileri olmalı bu hayatta. İnsanlık ölmedi, bunu kanıtlayalım herkese…. demesini bekledim şoförün ama demedi sanırım. İndiğimi gördü mü onu da bilmiyorum. Bir sonraki otobüse bindim, paralı olana, kimseden bir şey istemek zorunda kalmayacağıma. İki adam gördüm yolda. Şehrin göbeğinde caddenin karşılıklı iki yanından birbirine doğru koşan. Birinin elinde 2 küçük tüp diğerinde ise 1 büyük tüp vardı. Elinde 2 piknik tüpü taşıyan bir adamla 1 büyük tüp taşıyan başka bir adamın birbirini tanımama ihtimali nedir sizce? Şehrin göbeğinde ellerinde tüplerle gülüyorlardı birbirine. O an anladım ki insanlar sahiden mutsuz, özellikle de otobüstekiler çünkü kimse yanında tüp taşımıyor, piknik tüpü bile.. Fri, 09 May 2008 17:39:47 GMT 1435940-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1435940 Ülkemizde kadına yönelik şiddet bakanlık tarafından % 7 olarak açıklansa da herkes bunun bir aldatmacadan ibaret olduğunu biliyor. Gazetelerdeki kadın cinayetleri konusundaki haberleri bir araya getiren bir web sitesi sadece 5 ayda 18 tüyler ürpertici haberi örnek olarak göstermiş. İşin kötü yanı bu haberlerde şiddete maruz kalan kadınların çoğu, yakınlarından alıyor en büyük darbeyi. İşte birkaç örnek: 2 Ağustos: Meryem'e bir ay boyunca annesi ve kardeşinin gözleri önünde patronu Mustafa Kıvrık tarafından 'içinde şeytan var' denilerek işkence yapıldığı ortaya çıktı. Bir ay boyunca Meryem'in vücudunda sigara söndürülmüş, kızgın bıçakla vajinası dağlanmış, ayak tırnakları çekiçle ezilip kerpetenle çekilmişti. 12 Ağustos: Ankara'da Hüseyin Çil kızı Yeliz Çil'i göğsünün üç yeriden bıçaklayarak öldürdü. Baba "Namusumu temizledim" diye bağırdı. Nedense, Yeliz'in erkek arkadaşıyla birlikte kiraladığı aracın çalınması üzerine eve haciz gelmesiydi. 22 Ağustos: Denizli'de 29 yaşındaki beş aylık hamile Fatma Ö. üvey oğluna bakmayı reddettiği için eşi tarafından boğuldu. 6 Eylül: Fethiye'de 48 yaşındaki Belkıs Karaduman 33 yıllık eşi tarafından boğazı kesilerek öldürüldü. 12 Ekim: Afyonkarahisar'da İsmail K. 'Neden çok sık banyo yapıyorsun? Yoksa beni aldatıyor musun?' diye eşi Ümmü K.'nın boğazını bıçakla kesti. 7 Kasım: Sakarya Akyazı'da 35 yaşındaki Habibe Şimşek kızının gözü önünde nikâhsız yaşadığı eşi tarafından benzin dökülüp yakıldı. Habibe Şimşek beş aylık hamileydi. Eşinden ya da ailesindeki erkeklerden şiddet gören kadınlar şikayetçi olamıyor. Zaten bu sebeple polise yapılan başvurularda da genellikle barıştırma yoluna gidildiği ve kadının paşa paşa evine gönderildiği belirtiliyor. Yasalardaki açıklık bu alanda hemen göze çarpıyor. İşte başka bir örnek: 8 Aralık: İstanbul'da ilkokul öğretmeni Ersen Yıldız, hukuk fakültesi öğrencisi eski kız arkadaşı Derya Samancı'yı göğsünden bıçaklayarak öldürdü. Samancı'nın yanındaki arkadaşı da karnından bıçaklandı. Oysa aylardır Yıldız'ın tehditleri altında yaşamını sürdüren Derya, defalarca karakola ve savcılığa şikâyette bulunmuştu. Yıldız her seferinde ifadesi alındıktan sonra serbest kalmıştı. Çok geçmeden Derya sığındığı devletin gözü önünde öldürüldü. Avrupa da hem ceza hem de koruma anlamında oldukça başarılı uygulamalar varken ülkemizde görülen bu eksiklikler kadına uygulanan şiddetin neredeyse kabulüdür. Bu konularda acilen düzeltmelere ihtiyaç duyulmakta. Çünkü; KADININ ŞİDDETE İTİRAZI VAR.. not:haberler radikalin web sitesinde yer alan bir yazıdan alınmıştır. Tue, 06 May 2008 20:53:50 GMT 1421566-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1421566 Sen mi küçüldün adam Yoksa büyüyen ben miyim Oysa bir zamanlar kocamandın be adam Gözüm kamaşırdı baktığımda Güneşti başının uzandığı Görünmezdi yüzün, parlaklığından Sen mi küçüldün adam Yoksa gelen aklım mı başıma Büyümüşüm be adam Başım bulutlarda artık Sen misin o yerdeki Küçükmüşsün be adam Sen mi küçüldün adam Yoksa sözlerin mi ele veren seni Çocukmuşsun be adam Büyük oyunları oynayan Hayat böyle değil Yanlış anlatmışlar sana be adam Sen mi küçüldün adam Yoksa küçük olan hayat mıymış Şöyle bir dur da boyuna bak Suyunu çekmişsin sen be adam Ayakların hala yerinde mi Yerindeyse arkana hiç bakmadan Yürü be oğlan Fri, 02 May 2008 19:44:02 GMT 1401843-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1401843 Bir sıkıntısı varmış kadının, adını “gizli” koyduğu çünkü söyleyemezmiş kendisine bile; herkesin vardır mutlak en az bir tane adı olan ya da olmayan……. Yok dermiş soranlara hep ince bir tebessümle……. Gün gelip saklayamaz olduğunda bu sırrı düşünmüş ne yapmalıyım diye… O gece ayarlayıp saatini sabahın ilk ışıklarına, beklemiş günün aydınlanmasını ……. Saatinde günün ilk ışıkları değil 1,2,3,4,5,6 yazarmış…….. Aslında saate gerek de yokmuş zaten hiç uyumamış o gecenin karanlığında…. Vakti geldiğinde almış eline kalemini, pusuda beklemeye durmuş kuşların ona vereceği yönü…… Saat tam 5 te hep bir ağızdan sökmeye başlamış kuşlar gizlerini…….. Onlar dökmüş kadın yazmış dünyanın en gizli ifadelerini…….. Önceleri anlamazmış kadın kuşların dilinden ne var ki inat ettikçe çırpınmış kuşlara vesile olmaya…….. Kadının haline acıyan kuşlar ise şakımış onun yüreğindeki tonu……. Sonrasında kuşlar kadına, kadın kuşlara vesile olmuş… Ilık bir rüzgar kaplamış odayı…. Kadının kirpiklerini oynatmış, öpmüş yavaşça…… Kapatınca gözlerini usuldan kalem düşmüş elinden … Neden sonra heyecanla irkilmiş çünkü gözlerini araladığında daha önce hiç görmediği hatta görüp görebileceği en renkli kuşu fark etmiş burnunun dibinde…… Masal diyarından geldiği belliymiş çünkü gözlerini açınca tüm dünyanın acısı, hüznü, sevinci kısaca gizemi varmış bakışlarında…. - Neden? demiş kadın. - Sus! demiş güzel renkli kuş. - Ama neden? demiş kadın. - Sus! demiş renkli kuş. - Ama neden şimdi? demiş kadın son bir kez. - Sus! demiş kuş tüm nedenleri bildiğinden. Bütün sesler dindiğinde yenik düşmüş kadının gözleri uykuya……. Sonrasını bilen, gören olmamış…. Neden mi öyleymiş? Kadının derdi saatlerleymiş… Zaten yaşamak tam da öyle bir şeymiş.. Sadece güzel renkli kuş bunun cevabını verebilirmiş….. Bir günü diğerine bağlayan gece 5 te yazılmaya başlandı. Uyandığımda yazılmıştı. Sarf ettiğim hiçbir sözcük için mesuliyet kabul etmiyorum. Sevabı da günahı da yazdırana aittir. Sun, 27 Apr 2008 15:25:51 GMT 1378427-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1378427 bir kadın düşünün, son derece sıradan.. sabahattin ali'nin dediği gibi sokakta görünce neden yaşadığını bile anlayamadığınız, bir insan bu kadar sıkıcı bir şekilde nasıl yaşar diyeceğiniz bir kadın. siyah ya da kahverengi giysiler içinde, elinde poşetler, sıradanlığını tamamlayan siyah ve sıkıcı bir çanta, boya zamanı gelmiş saçlar ve gözaltlarında belirginleşmiş kırışıklıkları ile bir kadın. ve şimdi de o kadını sokakta değil de evinde düşünün, "evinin kraliçesi" olarak.. her kadın kendi evinde kraliçedir, tüm eşyalara hükmü geçer, tüm temizlik malzemeleri onun sözünü dinler ve tüm yemek tarifleri ona tapar. bir reklam düşünün "her kadın kendi evinde kraliçedir" sloganı atan.. kocasını işe uğurladıktan sonra evin içinde deli danalar gibi koşup perdelerinin güzelliğine, çarşaflarının rengine, oturma gurubunun dizaynına, havluların şıklığına hayran olan bir kadın.. evde varolan her eşya o kadın için kendini betimleyici bir unsur.. evin içinde tıkılıp kalan ve sahip olduklarıyla (evin sahip olduklarıyla) gurur duyması gerektiğini düşünüp eşyalarla konuşan, onlarla tatmin olan bir kadın düşünün.. daha da kötüsü bu kadını onurlandıran ve kraliçe olarak nitelendirip; herkesin sahip olduğuyla yüceldiği fikrini aşılayan bir toplum düşünün.. slogan ise şöyle: evimde mutluyum ben ey kadın! evinde hakikaten mutlu musun sen? Mon, 21 Apr 2008 20:24:38 GMT 1357897-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1357897 Bir şarkı vardı ufacıkken çok sık duyduğum, Şöyle derdi şarkının nakaratında içten bir ses “bu kadar yürekten çağırma beni bir gece ansızın gelebilirim beni bekliyorsan uyumamışsan sevinçten kapında ölebilirim” eşlik ederdi sözlerine babam. nakaratında kabarırdı yüreği gülerdik onun içli haline anlamadan nedenini elektrikler kesildiğinde annem alır dizine bizi garip masallar anlatırdı gündüz köpek gece kadın olan bir varlığa dair. çamurdan oyuncaklar yapar yalınayak sokakta gezer yalancıktan yıkardık ayaklarımızı “girl, you’ll be a woman soon” en sık dinlediğim şarkı oldu şimdilerle ışıklar kapanıp yastığa gömdüğümde başımı karabasanlar bölünce uykumu düşüyorum yataktan uçan bir halıya halının direksiyonu yok oysa aslında halıya ihtiyacım da kara kutu bulunamamış ve kaptanın son sözleri bir rivayete göre şöyle imiş: “uçan bir halı üzerimize doğru geliyor kontrolü kaybediyoruz sevgili kule” Fri, 18 Apr 2008 22:36:33 GMT 1348647-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1348647 düşünmek doğruca geriye saymak sonsuzluktan başa doğru hiç bilmemek unutmaktan iyidir çoğu zaman görmeden bakmak mı zor olan yoksa bakınca görememek mi hiç görmemek unutmaktan iyidir çoğu zaman hazır olunmaz hiç olacaklara biraz daha zaman ne iyi olurdu hazır olmak zamanla yarışmaktan iyidir çoğu zaman ayaklarına söz geçirmek mi zor olan yoksa takip etmek mi adımları iz bırakmamak unutulmaktan iyidir çoğu zaman gönülsüzce düşmek yollara oturvermek herşeye rağmen cam kenarına gidiyorum demek unutma demekten iyidir çoğu zaman zaman zaman değişmek mi zor olan yoksa durup seyretmek mi değişenleri elmayı yemek kurdu düşünmekten iyidir çoğu zaman olmalı mı olmamalı mı bilemem amma bir kere ölmeli şu yaşamda olmadan önce öl demek ol demekten iyidir çoğu zaman Mon, 14 Apr 2008 20:54:32 GMT 1333168-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1333168 Sevgili insan, bugün senin doğumgünün sana sadece insan diyorum çünkü sana en çok yakışan ve seni en iyi anlatan sıfat budur bence. farkındasın değil mi yaşlanıyorsun :)) 1 yılı daha devirdin o koca bedenin ve yüreğinle. neyse yaşlandığını da göz önünde bulundurup fazla duygusallığa kaçmadan devam edeceğim yazıma. ne derler bilirsin insanlar yaşlandıkça duygusallaşırmış gitgide. eh, seni de ağlatmak istemem bu saatte :) sosyomat dilinde anlatayım seni önce. - eğer "alttakine 10 üzerinden kaç verirsiniz" etiketinde karşılaşsak ve sen alttaki olsan sana 10 üzerinden 9,5 verirdim (yarım puanı çok küfür ettiğin için kestim, haberin ola) - veyahut "alttakine bir emir ver" etiketinde karşılaşsak ve sen yine alttaki olsan, hiç değişme hep böyle kal emrini verirdim sana. şaka bir yana her türlü olumsuzluğa rağmen sevmeye, sevilmeye hep açıksın. seninle anlaşamadığımız nokta da bu oldu: ben bir kabuk örmeye çalışırken çevreme, sen inadına seviyorsun insanları, vazgeçmiyorsun sevdiğini ve doğru bildiğini söylemekten. ne de olsa bjk taraftarısın, alayına isyan seninki. sözün kısası iyi ki doğdun ve seneler sana hep cömert olsun şimdiye dek hiç olmadığı kadar. Fri, 11 Apr 2008 21:08:43 GMT 1323497-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1323497 Yine peşimdeyim bir öykünün, yine bir memleket öyküsünün. Bizim memlekette çoktur öykülere konu olacak yaşanmışlıklar. Bir hatıram var eski mekanımla ilgili herkese anlattığım, tam da ibret alınacak. Anlatacaklarımı okuyunca “yok artık, bu kadar da tesadüf olmaz” demeyin; çünkü hepsi bire bir yaşandı, gözlemlendi. Bir adam vardı bizim memlekette – vardı diyorum da aslında hala var sadece ben artık orda yokum ve o adam sadece çevresindekiler için var-. Tipik her türk erkeği gibi soyunu devam ettirecek bir erkek çocuk için yanıp tutuşmakta olan bu adamın ardı ardına kız çocuğu oluyordu. Bir erkek bebe bile veremeyen uğursuz ve beceriksiz karısı bu yüzden aşağılanmakta ve kendisi de içten içe bu duruma hayıflanmaktaydı çünkü biliyordu başına gelecekleri. 1,2, 3 derken 5. çocuk da kız oldu her ne hikmetse. Tabi adamın felsefesi belli: “durmak yok, erkek olana kadar yola devam” (bu slogan tanıdık geldi). Erkek çocuğa kavuşana kadar hiçbir fedakarlıktan kaçınmayacaktı. Öykü bu ya bu sıkıntılı günlerin birinde piyangodan yüklü miktarda para vurdu adama. Ben deyim 50 milyar siz deyin 100 milyar (o zaman YTL yoktu, yoksa para hesabını biliyorum). Bu parayı bankaya yatıran adamın yüzüne şans 2. kere güldü. Ülkede sıkça yaşanan ekonomik krizlerden birinin sonucunda paranın değeri 2 kat arttı. Zevkten gözü dönen adam artık paraya da kavuşunca bir gün başka bir kadınla çıkageldi (gerçi parayı bulmasa da aynı şeyi yapacaktı büyük ihtimal). Aynı bahçe içinde 2 ayrı evde karşılıklı yaşamaktaydı artık 2 kadın. Biri 30 unda 5 çocuklu yorgun, diğeri 18 inde genç bir kadın. 2 ev arasında mekik dokuyan adam sevinçli haberleri arkası arkasına aldı. Kadınların 2 si de hamileydi ve tesadüfe bakın ki 2 si de paşalar gibi birer erkek çocuk doğurdu. Zamanla birbirine alışmış gibi görünen bu kadınlar arasında rekabet de son hızıyla yaşanmaktaydı. Nerden mi biliyorum? Kuması hamile kaldığında esas eşin de kıskançlıktan hamile kalmayı becerdiği söylendi. Son 2 çocuğun cinsiyetini ben de takip edemedim ve toplamda 9 çocuğu olduğu duydum bir aralar.. ve film burada koptu. Ta ki eve en son gidişime kadar. Bir gün adamın esas eşi 17 yaşlarındaki büyük kızıyla bize geldi. Kızını okutmak için burs bulmaya çalışıyordu kadıncağız her kapıyı çalarak. Anneme sordum bunlar zengin değil miydi diye. 5-10 sene içinde adamın bütün parasını tükettiğini söyledi annem. Şimdi ise kızlarının kendisi gibi sefalet çekmesini istemeyen kadın kapı kapı dolaşıp yardım arıyormuş. Biraz masalımsı bir kurgusu olsa da anlattıklarımın hepsi gerçektir ve hiçbir abartı yoktur. “aaa türkiye’de hala böyle şeyler var mı?” diyen olabilir. Cevabım evet hem de alası var olacaktır, lakin göz görmeyince gönül bir şekilde katlanıyor. Sözün özü: memleketi erkekler kurtaracak ne de olsa. O halde erkek olana kadar durmak yok, belinize kuvvet. Mon, 07 Apr 2008 21:45:02 GMT 1308757-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1308757 İnsan kendine zulmeder mi, kaderini başkalarının belirlemesine yumar mı gözlerini, dik tutması gerekirken başını sebepsiz yere eğer mi, kadına dair yapılmış tüm yanlış tanımlara en çok kadın öncülük eder mi? Kadın özgürleşmesinin önündeki en büyük engel erkek değil yine kadının kendisidir desem ve itham etsem yeryüzündeki pek çok kadını; Sanılanın, inanılanın aksine kadın ne bir ödül ne de bir cezadır erkeğe. Kadın ne eksik ne fazladır karşı cinsine göre; ne erkeğin fazlasını törpülemek ne de eksiğini gidermek için vardır. Ne yemek yapmaya gelmiştir hayata ne de düşünüldüğü gibi yemek yapmaya yeteneklidir. Temizliğe titiz olduğu için değil görevi sandığı için girişir dört kolla. Kocaları baştan çıkarıp yuva yıkan olarak lanse edilen de, bakımsız olduğu için aldatılmayı hakkettiği düşünülen de kadındır. Kocamı rahat bırak diyen de, kocanı elinde tutmayı bilseydin diye dişiliğiyle övünen de. Aldatmayan erkek yoktur masalıyla kabullenir aldatılmayı içten içe. Karmaşık hele de anlaşılmaz değildir kadın anlamayı bilene. Kendini dolambaçlı sözlerle ifade etmek, isyanıdır kadının anlamak istemeyene. Boyanmak bizi güzel yapmaz ama saklanır yine de kadın boyalar ardında erkek öyle istiyor diye. Güzellik bacak boyuyla doğru orantılı olduğundan beri, düşünmeye korkar kadın çirkin sanılır vesvesesiyle. Kürsüye çıkıp konuşur erkekler; derler ki kadınlara aldığımız özgürlükleri geri verelim. Bu amaçla göstermelik kadınlar seçerler, sokarlar medyanın gözüne. Parti başkanı, iş adamları patronu hatta başbakan yaparlar kısa sürelerle. Hele bir de güzelse o kadın, ne dediğinden çok bakarlar ne giydiğine. Güçlü ve güzel imajı yarattığını sanan kadın bilmez ki o adamlar gülerler büyük bir keyifle içten içe. Erkekleri 5 kategoriye ayırır kadın ve ona göre belirler hayata karşı alacağı tavrı. Eğer dış güzelliği belirleyici unsur olarak bulunmuyorsa ya zekasını öne çıkarır ya da yaptığı yemekleri. Kafamıza vurulurdu bizim toplum içinde çok güldüğümüzde, 14 yaşından sonra çarşıda gezmek ya da futbol oynamak istediğimizde. Şimdi kimseler vurmuyor kafamıza ama elinde sigara olan bir erkek kötü kötü bakıyor sokakta sigara içtiğimizde. Bu işin olur tarafı yok hiç baskının her türlüsüne boyun eğdikçe, üstümüzdeki hakimiyete gönüllü izin verdikçe. İnanma artık, kendine rahat ver be kadın! Sat, 29 Mar 2008 23:26:13 GMT 1279198-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1279198 Tatlı bir öğle uykusundan uyandırıldığımda Renkli kutuyla gelmişti babam evimize. Mahallece toplanıp türk filmi izleme seansları Başlamış oldu böylece. Haftada bir akşam toplanıp bizim evde, Çocukların avuçları çekirdek dolu, Büyükler gözlerini bir an olsun ayırmadan kutudan Yudumlardı çaylarını. Kollarımı kavuşturup başımın ardında Sere serpe uzanmışım sıcacık toprağa. Ufak bir vişne ağacı var bahçede Kızarmaya yüz tutmuş vişneleri sayıyorum. Bilmiyorum oysa sayı saymayı İki, yedi sonra on diyorum. Bulutlara vişne lekesi bulaşmış. Annem görse kızardı kesin Nasıl çıkacak bu lekeler diye. Mahallede fiyaka yapmak tüm derdim. Toplamışım tüm çocukları bizim bahçeye. Akşam babamın bakışları öfke dolu. Suratımın orta yerine yediğim tokadı hak etmemiştim. Bir kusur mu işlemiştim. Vişne ağacı söküldü sonra. Gökyüzüne bakmak çok sıkıcı artık. Bembeyaz şimdi bulutlar, Bizim evin çarşafları gibi, Düşlerim gibi, Tüm annelerin istediği gibi, Lekesiz. Mon, 25 Feb 2008 20:21:41 GMT 1178051-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1178051 Bir çocuk gösterisi, kuklacı bir adam. İfadesi insanlarınkinden daha gerçek, tahtadan yapılmış bir kukla balerin. Kukla öldü. Karanlıklar arasından kuklacının yüzü göründü. Kız, kuklacıyla göz göze geldi. Donuk bakışlı kuklacı kıza donuk ama davetkar bakışlarından birini fırlattı. Binlerce seçenek arasından kalbine en yarayacak olanı seçti kız. Tesadüf değildi bu seçim. Onu Weronika'ya götürecekti. Weronika'nın Polonya'da bir yerlerde yaşadığını gösterecek tek ipucuduydu ama ölümün ipucunu veremeyecekti nihayetinde. Bir film karesine sıkışmış şaşkın bir ifadeyi neden sonra görmesine sebep olacak tek eylem Veronique’in aceleyle otobüse bindirilmesi olacaktı. İç savaş vardı Polonya'da ve turistlerin savaşın ortasında işi olamazdı. Savaşı en iyi fotoğraflar yansıtırdı. Bu fotoğraf ise savaştan çok seçimlerin hayatlarımızda ne denli önemli olduğunu anlatıyordu. Bir anlık bir ürperti bile nedensiz değildi belki de. bir noktada sonlanan bir hayatın ürpertisi neden bizde ortaya çıkamasındı ki. Kuklacının özenle paketleyip gönderdiği ayakkabı bağcıkları bir kalbin atışlarının göstergesi oldu; aslında o kalbin düzensiz atışlarının. İpin ucundan çektikçe kuklacıya yaklaştı kız. Kuklacı 2 gündür uyumamış bekliyordu, kız onu bulduğunda. Ama beklediği kuklacı bu değildi. adamın sözleri kendini bir kukla gibi hissetmesine yol açtı. Arkasına saklandığı kapının camından kuklacının onun izini kaybetmesini izledi ya da öyle sandı. Ne de olsa kırık bir kalbi en iyi bir kukla ustası tamir edebilirdi. Kuklacı her kuklasından iki tane yaptığını söyledi kıza çünkü gösterilerde kuklalar zarar görüyordu. Bizim de hayattan zarar gören ikizlerimiz neden olmasındı ki. Her fotoğraf karesine çok dikkatli bakmalı o yüzden; belki siz de onlardan birinde şaşkın bakışlı ikizinizi görebilirsiniz. - veronique'in ikili yaşamı üzerine- Tue, 19 Feb 2008 22:25:04 GMT 1164265-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1164265 süper kahramanların en süperiydi o, en güçlüsüydü, çünkü bütün güçler onda toplanmıştı. ona ulaşmak, sesini duyurmak hiç de zor değildi; zaten hep gökyüzünde bir iyilik neferi edasıyla gezinmekte, yardıma muhtaçları gözlemekteydi. ondan havalısı yoktu zamanında.. geçenlerde süpermen i gördüm televizyonda, eser kalmamış eski ihtişamından. bir kere çağımızın çocuklarına göre çok demode kalmış. Louis Lane e olan aşkı ise oldukça sıradan.saç modeli bile ne kadar eski bir süper kahraman olduğunu anlatmaya yetiyor.. oysa günümüz kahramanları öyle mi? kabul etmek gerekir ki süper kahramanlar dünyasında dişi hakimiyeti almış başını gidiyor. bakınız "selena" ya. yardıma ihtiyacınız olmasa bile onu çağırıp süper dekolte kıyafetlerine bakmak bile insanın içini açıyor. son derece seksi üstüne üstlük sevecen; modayı yakından takip ediyor ve gardrobu çok geniş..ayrıca elele tutuşup 3 kere "selena" demeniz yeterli ona ulaşmak için.. ne var ki yetimhanedeki gariban çocuklar bakıcılardan dayak yediklerinde, elele tutuşup "selena" yı çağırdıkları zaman nedense duyan olmamış bu çağrıyı, gelen giden olmamış hiç. evet ben de küçükken süpermen e özendim, onun gibi uçmayı istedim ama onun yardımına ihtiyaç duymadım hiç. kimsesiz çocukları selena dan medet umacak hale getiren bu acımasız yetişkinleri nimet çubukçu yerine daha çok iş yapacağını düşündüğüm süpermene havale ediyorum. bu yazıyı nasıl oldu da bu şekilde bağladın diyecek olanları da selenaya havale ediyorum.. Fri, 08 Feb 2008 17:18:29 GMT 1137480-blog@http://www.sosyomat.com/ houseofholy http://houseofholy.sosyomat.com/blog/1137480