YAZMIŞ BULUNDUM

blog'a geri dön

4 yorum var - 09 Haziran 2008 11:31

tiz bir piyano sesi
zayıfça,yorgun bir kadın sahnede.
ağır dudak ve dil hareketleri,
her an yıkılacakmış gibi,
şarkı bitmeden daha,

kavga eden bir çift önlerde bir masada,
ama şarkıcının gözü açılıp kapanan kapıda.
kızgınlıktan yüzüğüyle oynayan bir kadın,
haketmemiş yapılanları,öyle diyor
gözünde bir seğirtme,
masaya yaklaşmaya korkuyor garson,
kadını sakinleştirmeye çalışmakta adam,

kadın hala sahnede ve hala düşmedi,
piyano sesi yavaş adımlarla dolduruyor salonu,
bacak bacak üstüne atmış
bir ayağını sakince sallıyor kız çocuğu.
şarkıcının kızı belli,
annesini izliyor hayranlık dolu bakışlarla,
hep aynı tonda ilerleyen bir şarkı,
ilk defa duyuyorum sanki
oysa yabancı değil ama sözleri uçup gitmiş..

kadın ayağa kalktı,
çantasını alıp hızla uzaklaştı..
masada yalnız kalan adam şarkıcıya baktı.
o ana kadar şarkıyı duymamıştı.
çevreye ne kadar yabancı kalıyoruz bazen.
bizden ayrı ilerleyen yaşamlara..
gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı..

şarkı bitti,
alkışa lüzum görmeyenlerdenim..
acımasızlık mı bu,
küçük kız alkışlayanlara baktı,
o benim annem der gibi,
kızın bakışlarını alkışladım ağırdan,
daha da yoruldu kadın,
bir adamla göz göze geldiler,
hafifçe başını eğdi,
zorlama bir gülümseme gönderdi adama..

duman burnumu yakmaya başladı,
diğer şarkının başlamasını beklemeden,
kendimi sokağa attım..
kulağımda hala aynı şarkı çalıyor,
tik tak tik tak tik tak
piyano sesi değil bu..
cama vuran bir kuşun intihar girişimi..
beni görünce vazgeçti ölmekten..
ölmek en mahrem eylemdir,
görülmesin ama bilinsin isteriz..
notlar, ipuçları, mektuplar bırakırız..

tezer i özlüyorum..
yazdıklarını okumaya başlamak dönüm noktasıydı..
her cümlesi işledi beynime,
onun intihar takibi, böldü hayatımı ikiye..
ıssız bir gece kulübünün narin şarkıcısıydı o..
okuyucularını başıyla selamlayan,
alkışa lüzum görmeyen..
siyah beyaz bir fotoğrafın,
en önde ortalarında ayakta duran,
asi ve yalnız kadınıydı o...

"La vita non è nè brutta nè bella, ma è originale."
İtalo Svevo

engelskirchen  09 Haziran 2008 11:48  

"iktidardaki egemen sınıf ve benim toplumumdaki düzen her gün sayısız kez benim ve benim gibileri vazgeçmeye ve bizi kendisi gibi olmaya zorladı. ben bir kezinde aklımı yitirdim, ama kendimi yeniden kendi elime geçirdiğimde daha da zor yenilebilir durumdaydım"

pençesine düştüğü hastalıkla sonuna dek mücadeleye girişmiş olmasına rağmen ölümün soğuk nefesinden kurtulamayarak son kez yenik düşmüştü gözü yaşlı okurlarını ardında bırakarak

lacrimaso  09 Haziran 2008 12:17  

yalnızlık asidir...

kalabalık arayanlar tamamlanamayanlardır...

gezgincenah  09 Haziran 2008 12:39  

tezer özlü iyi bir fotoğraf bence, arkası dolu dolu ve erişilmez, çok şeyin ötesinde olanlardan ama bu kadar insan varken seven, takip eden neden yine iyi yazarlar çıkmaz? en çok düşündüren bu beni. kendimizden ve hayatın kendisinden bizi uzaklaştıran çok şey var. kimsenin sözü, isyanı yok, söz de isyan da taklit, iyi fotoğrafın taklidi fotoğraflar diyelim. sözüm sana değil, ortaya, kafamdan nasıl dökülüyorsa...

gino  23 Temmuz 2008 00:39  
bu yazıya puanı basanlar: