sosyomat.com

59

Hayat, İşine Gelmiyor Değil Mi Sesimi Duymak?

14 yorum var - 21 Mayıs 2008 23:23

Hafifçe yerden yükselirken uçabildiğini gördü. Yıllarca nasıl olup da bunun farkına varamadığını düşündü. Oysa iki ayağını aynı anda kaldırmaktan ibaretmiş uçmak dedikleri. Koşar adım gitmek gibi bir şey bu dedi kendi kendine ama yorulmuyor bedenin. Kollarını iki yana açtı son raddeye kadar; gözleri kapalıydı hala. Yanı başından bir kuş sürüsünün geçtiğini sandı. İnatla koluna dokunuyordu bir nesne. Gökyüzünde olduğuna göre bu ancak yanından geçen bir kuş olabilirdi. Gözlerini açtı.

Bir cep telefonuydu koluna dokunan, ekranındaki ışık yanıp sönüyordu hiç durmadan. Ne işi vardı telefonun gökyüzünde ama şaşırmadı. Telefon inatla kolunu çekiştiriyor ışığını yakıp yakıp söndürüyordu. Uzaktan bir ses duyuldu o sırada. Çocukları derse çağıran bir okulun zili gibiydi bu ses ve o kadar ısrarlıydı ki hangi taraftan geldiğini anlamak için başını yeryüzüne çevirdi.

Yatağından fırladı aniden. Telefon çalıyordu kim bilir kaç zamandır. Eski bir arkadaş arayan.

- efendim
- nasılsın
- iyi sayılır. Sen nasılsın?
- Sana kötü bir haberim var ama üzülme.
- ………
- kanser olduğumu öğrendim bugün.
- ………
- aileme söylemedim henüz. Aslında kimseye söyleyemedim. Seni aramak istedim.
- Ne söyleyeceğimi bilmiyorum.
- İşe gitmedim bugün. Sabahtan beri içiyorum.
- Ailene söylemen gerek. Tek başına üstesinden gelemezsin bu durumun.
- Yeterince üzdüm onları, daha fazla üzüntüye katlanabileceklerini sanmıyorum.
- Anlıyorum.
- Ben şimdi otobüsteyim. Başka bir hastaneye gidiyorum. Seni tanımak güzeldi.
- ………

Görüşürüz mü demeliydi acaba telefonu kapatırken. Daha önce kimse öleceğini söylememişti ona. Nasıl veda edileceğini bilmiyordu. Gökyüzü bir haberciydi bu kez, kötü bir haberci. Sigarasını yaktı. Yüzünü yıkasa belki kendine gelecekti. Yıkamadı. Dışarıya attı kendini. Eskiden de böyle soluk yeşil miydi ağaçlar. Ya gökyüzüne ne demeli. Tadı kaçmış bir mavi. Suratsız mıydı insanlar hep böyle. Yürüdü. Yürüdü. Kendini cenazede düşündü. Daha önce hiç cenazede bulunmamıştı. Cenazede nasıl davranılır bilmiyordu. Ya aniden gülme krizi geçirirse sinir bozukluğundan. En iyisi hiç gitmemek diye düşündü.
Bir mağazanın önünde durdu. Yazlık güzel bir elbise gördü. Bunu almalı dedi içinden.

Ey hayat hiç adil değilsin. Söyle, işine gelmiyor değil mi sesimi duymak?